PRZYGODA Z HARLEYEM DAVIDSONEM

         W mojej ocenie brzmi interesująco. Nie ma chyba Polaka, który nie wiedziałby, co to za firma. Amerykański motor, nie mylić z chopperem, bo choć nazwa kojarzy się z Ameryką, to cel jest inny. Chopper to motor okrojony ze wszystkiego Harley Davidson to pełny wypas. Chopper narodził się pod koniec lat 50 w Stanach Zjednoczonych, gdy motocykliści jeżdżący na ciężkich Harleyach wpadli na pomysł „odchudzenia” swoich jednośladów, celem zwiększenia ich osiągów (nazwa „Chopper” pochodzi od czasownika „to chop” – siekać, odcinać). W tym czasie nie było części do tuningu, a maszyny wyścigowe nie miały homologacji. Motocykliści zdejmowali ze swoich motocykli wszystkie zbędne elementy (np. błotnik przedni, szerokie opony przednie, klakson, oświetlenie) lub wymieniali je na lżejsze odpowiedniki. W przerobionych motocyklach wymieniano seryjne siedzenie na małe siedziska, zakładano cieńsze koła przednie, a seryjny, duży bak zastępowano nowym (wtedy robionym często w garażu), małym zbiornikiem. Z początku wszystkie przeróbki podporządkowane były zwiększeniu osiągów, dopiero później zaczęto większą dbałość przykładać do wizualnej strony. Wszystko, aby zainteresować nabywcę niezbyt wysoką ceną. Tak twierdzi Wikipedia.

          Myślę, że Chopper to produkt kultowy. Mam sam Kawasaki VN 1500 Chopper z 1991 roku i jestem nim zachwycony. Prawdą jest, że działam okazjonalnie, bo niestety zdrowie nie pozwala. Jeżdżę na zloty, ale nie fanatycznie. Lubię ten nastrój spotkania fanów jednośladów i koncerty wspaniałych kapel. Jestem „Easy Rider” i tak przemierzam tę polską ziemię. Bywam dwa trzy razy w roku na imprezach i bardzo żałuję, że nie więcej, ale niestety tylko wakacje i kasa ograniczają możliwości samorealizacji. Faktem jest, że od 2008 roku troszeczkę się tego nazbierało. Członkiem klubu „Grom” PZM w Białej Podlaskiej jestem, ale Koledzy nie bardzo mają ze mnie pożytek. Dużo do pasa poprzyczepiałem i trudno wszystko pogodzić. Kumple są w porządku dali mi zawiesić działalność i kocham ich za to.

        Wracamy do Harleya Davidsona. Zostałem zaproszony przez Harleya na Facebooku na jazdę próbną niestety w Warszawie. Byłem wielce zainteresowany więc zrezygnowałem z otwarcia sezonu w Białej „Św. Krzyś” i pojechałem do stolicy. Stawiłem się o wyznaczonej porze i otrzymałem umowę od krajana na użycie białego „Road Kinga”. Stary pewnie wiesz, jak się jeździ Harleyem? Podstawowe pytanie. Oczywiście przez trzydzieści lat nic innego nie robiłem. Nieważne, dostałem jakąś kartę pamięci i podszedłem do maszyny. Zatankowana full. Starter jak w Kawasaki. Chciałem postawić nogę na podeście i tyłem buta dałem w dźwignię i szarpnęło i zgasł. Krajan mówi, że ten typ tak ma. W szczegóły nie wchodziłem, żeby nie wyjść na totalnego dyletanta. Odpaliłem i wyjechałem delikatnie na ulicę, ale nie na Puławską, o nie, najpierw po osiedlu się pokręciłem. Kierunkowskazy oddzielnie na jednej i drugiej stronie. Włączasz, ale musisz pamiętać, że trzeba ponownie nacisnąć, żeby wyłączyć. Przepraszam, ale nie pamiętam, ile tam było biegów, ale moim zdaniem chyba sześć. Praca silnika cichutka, przyśpieszenie niesamowite, kanapa jak w Wersalu. Poszpanowałem troszeczkę na obwodnicy i po godzinie podjechałem do stacji benzynowej obok salonu, by uzupełnić braki w paliwie. Po godzinie jazdy zatankowałem za sześć złotych. Generalnie super maszyna. Cicha, wygodna z klasą się reprezentuje i tylko dwa pytania. Pierwsze, ile kosztuje? Akurat ta która jeździłem była do oddania za jedynie sto dwanaście tysięcy złotych, a te nówki od stu trzydziestu już można nabyć oczywiście ceny idą w górę. Drugie pytanie jak taką maszyną jechać na zlot? Fakt bez chipa chyba nie ruszą, ale na naczepę wezmą. Myślę, że trzeba chyba spać z motorem. Widziałem ostatnio namioty takie w stanach, ale bardzo drogie.

       Podsumowując moją przygodę z Harleyem powiem krótko, że niestety nie stać mnie na taki motor i nie stać na wstąpienie do elitarnej Grupy Harleyowców, którzy swoje zloty zaczynają od organizacji ochrony, przynajmniej tak mi się wydaje. Podobał mi się sprzęt i jak będę zarabiał krocie sobie taki sprawię, bo przecież trzeba mieć marzenia.     

WAKACYJNE REMINISCENCJE

      Jeszcze czerwiec, ale już lipiec blisko. Rok szkolny mamy już jako element historii i wszyscy zaczynamy wakacje. Odpoczywamy, jeszcze tylko czasami dyrekcja przypomni o sobie, ale generalnie to laba. Dzień 28 czerwca br. zbliża się ku końcowi. Wieczór pomału zapada, a ja siedzę na leżaku na działeczce i staram się podsumować te ostanie dwa miesiące. Maj bez wpisu na blogu, ale czułem się jakiś wyjałowiony. Wiele się działo, ale nie było ochoty, by siąść i coś napisać. Lenistwo, a może jakaś taka dezaprobata tego wszystkiego. Po co pisać, kiedy i tak to nic nie zmieni, a jedynie może ktoś przeczyta. W każdym razie była totalna niechęć siadania do komputera i pisania. Dopiero ten czerwcowy jeszcze wieczór natchnął jakąś mistyczną siłą, by kilka słów przelać na stronice Worda.

            Maj jak powiedziałem był bogaty w wydarzenia. Wiadomo na początku miesiąca rocznice państwowe. Rocznica Konstytucji Trzeciego Maja obchodzona, jak co roku z udziałem młodzieży mundurowej ALO PSW w Białej Podlaskiej. Niedziela siódmego maja to święto 34 pułku piechoty, w którym oczywiście też braliśmy udział z uwagi na to, że to ogólne bialskie święto służb mundurowych. Natomiast w poniedziałek 8 maja obchodziliśmy pierwszy raz Bialski Dzień Przyjaźni Polsko-Włoskiej oraz uczciliśmy pamięć pomordowanych w niemieckim oflagu żołnierzy włoskich. Maj zakończył wyjazd do Ostródy na Piknik Klas Mundurowych oraz Targi Proobronne „Pro Defense” Ostróda 2017. Wróciliśmy trzeciego czerwca br. W sumie cztery dni szkolenia i zwiedzania dla młodzieży zapewnione przez FIA i Biuro do Spraw Proobronnych MON. Powrót do Białej i w połowie następnego tygodnia tj. 8 czerwca br. wyjazd z klasami mundurowymi na czterodniowy wycieczko-obóz połączony z survivalem w Ogonkach koło Węgorzewa. Było fajnie i młodzież fajnie się bawiła. Było bagno i było zwiedzanie siedziby Hitlera. Zakończyliśmy pobyt na Mazurach w Giżycku na plaży. Potem to już tylko wystawianie ocen i uzupełnianie dokumentacji. Zakończenie roku szkolnego, rozdanie świadectw i widzimy się we wrześniu.

            Teraz jestem tu i wspominam, oceniam i wyciągam wnioski, których nie notuję i z pewnością zapomnę, ale od czego jest blog. Generalnie dobrym pomysłem jest udział w Targach Proobronnych i Pikniku Klas Mundurowych w Ostródzie. Wart kontynuacji i wsparcia. Młodzież się spotyka i wymienia doświadczenia. Obserwuje, ocenia i przenosi swoje spostrzeżenia na ziemię bialską. Survival, jak najbardziej tylko trzeba urozmaicić ofertę. Może warto zmieniać miejsca albo przejść do formy tygodniowego obozu kondycyjnego realizującego „Minimum Programowe” Ministerstwa Obrony Narodowej. Powtarzanie co rok tego samego może się znudzić. Można Survival w Ogonkach zaoferować tylko pierwszym klasom mundurowym. Drugie klasy wysłać w Bieszczady lub nad morze. Warte rozważenia i złożenia oferty dyrekcji.

         Nawet nie zauważyłem, jak nastało lato. Noc świętojańska była, ale ja przespałem. Fajne imprezy i wydarzenia, a mnie zabrakło. Cieszę się tym swoim pobytem na działeczce. Strasznie rano dzisiaj lało, ale potem lato wygrało i upałem doładowało. Komary są, kleszcze też, ale ten las, sosny, brzozy, ptactwo i zapadający zmierzch wart jest tego ryzyka, by być sam na sam z ciszą czerwcowego wieczoru. Wszystko jest nieistotne i nieważne. Gdzieś tam bawią się polityką, hackerstwem, jakąś aferą w tytule – złotą. Przeżywają opóźnienia pociągów i brak prądu nie zastanawiając się, że to szczegół. Patrząc na niknące w mroku drzewa nasuwa mi się polskie przysłowie – „Nie było nas, był las, nie będzie nas, będzie las”. Tym optymistycznym akcentem mówię Wam  dobranoc.