BABSKI COMBER

      Sobota ostatni wolny czas na zabawę przed nadchodzącym wielkanocnym postem. No, jeszcze we wtorek śledzik przed środą popielcową i koniec. Czas umartwiania się zacząć. Był Tłusty Czwartek bogaty w pączki i faworki oraz ogólnopolskie obżarstwo zgodnie z tradycją kraju nad Wisłą. Tradycja i przesąd mówią, że kto chociaż jednego ze złocistą aureolą oraz różaną pomadą nie spożyje ten nieciekawe życie mieć będzie. Uczeni twierdzą, że czterysta kalorii za jednym przybędzie, czyli żeby spalić go na Górę Parkową tam i z powrotem chodzić będę. Zjadłem dwa i co prawda raz zaliczyłem Górę, ale przez baby drugiego też spaliłem.

            Krynica jaka jest to wiecie, ale nie spodziewałem się, że jest drugie dno w tym interesie. „Babski Comber” w tłusty czwartek to tradycja w narodzie jeszcze z czasów średniowiecza chyba. Comber to tylko na Podhalu przebywa. Pytałem się dziewczę w kawiarence co wie na ten temat, a Ono twierdzi, że pierwszy raz się z tym spotyka. Okazało się, że z Warszawy przybywa i choć zakochana w stronie to jednak o tradycji nic nie wie. Od dzisiaj już wie, bo ją dokształciłem.

             Dowiedziałem się o „Combrze” od przekupki ze straganu, kiedy wspomniałem, że jutro Tłusty Czwartek i jak się go w Krynicy świętuje. Ku memu zaskoczeniu dziewczę z entuzjazmem oświadczyło, że jutro jej święto i wszystkie kobiety w Krynicy świętują i lepiej żebym się strzegł, bo jak dopadną to może źle się skończyć dla mojej ………. no nie ważne coś o czystości wspomniała. Zdajecie sobie sprawę jakie to wywołało na mnie wrażenie, kiedy od tygodnia przeszło tylko zabiegi, woda, dzięki której żaby się już w żołądku zaległy i ciasna jedynka, która zmieniłaby swój wyraz, gdyby swój stan osobowy powiększyła. W każdym razie wyobraźnia się ruszyła i spowodowała, że ten „Comber” wydawał się tym czymś co może zmienić moje nastawienie do czasoprzestrzeni. Pisałem co to jest, ale przypomnę, że jakbyście kopali ogródek to od płotu do godziny dziesiątej. W moim przypadku to ewentualne zagrożenie dla mojej, jak to nazwać w tym wieku, chyba wstrzemięźliwości, a całodziennym przebywaniem w doborowym towarzystwie pań, które idą na całość. Proszę rozumieć to jako jednodniowe wyzwolenie z konwenansów i wstrzemięźliwości. Żeby to wyjaśnić odsyłam do Nienackiego, który literacko to przedstawił jeżeli chodzi o zachowanie nie okoliczności. Przynajmniej ja to sobie tak wyobrażałem, a Wikipedia to potwierdziła.

            Wypadłem więc rano na miasto, z obawą, a zarazem z nadzieją, że dziać się będzie. Wcześniej kuracje zaliczyłem, żeby nie przepadły i żeby żabkom wody nie zabrakło i ruszyłem na miasto. Chodziłem tam i z powrotem i nic. Baby wywiało, pewnie dlatego, że halny wiał wszędzie. Domyślałem się, że to skutek pogody. Pewnie wolały się zebrać potajemnie i przygotować robiąc podkład procentowo-kaloryczny na doznania wieczorne w określonym miejscu i momencie, które to miejsce nie jest znane i nie będzie dla cepra bywszego tylko w krótkim momencie.

              Baby świętowały, ale pewnie w swoim zakresie, po cichutku tak, jak to u nas od jakiegoś czasu bywa, żeby nie robić hałasu. Tym bardzie, że konkurencja ceprska pcha się wszędzie. Coś prasa wspominała o dudach podhalańskich, które skażone zostały jakimiś politycznymi obrazami. Wcale się zatem nie dziwię, że baby pouciekały z obawy, że przy ich święcie ktoś próbował będzie miast uciech i zabawy molestować politycznymi sprawami. Rozczarowany wielce, ale rozumiejący postępowanie zakodowałem sobie, że pewnie przyjdzie taki czas w przyszłości, że będąc w Krynicy doznam rozkoszy niekoniecznie nocy letniej. Kontynuując dalej wniosek kolejny przytoczę, że na fali paradoksu, który kraj nasz okupuje od czasu pewnego, miast tracić kalorie uciekając przed babami straciłem je za nimi ganiając.  

LWIGRODZKIE DOZNANIA

        Mija tydzień, a właściwie półtora tygodnia, jak Narodowy Fundusz Zdrowia w myśl porozumienia komercyjnego skierował mnie do Ośrodka Konferencyjno-Wypoczynkowego LWIGRÓD SPA&WELLNESS na uzdrowienie w ramach kurowania ogólno ustrojowego, jak koleżanka Ania to określiła. Pisać o zakwaterowaniu już nie będę wspomnę tylko, że w każdych pokojach jest telefon tylko nie w jedynkach, bo one powstały po remoncie pięknych pomieszczeń Lwigrodu przedwojennego. W ogóle jak się ogląda stare zdjęcia, których na korytarzach jest pełno, człowiek może się zachwycić, jak Lwowiacy potrafili odpoczywać. Sala balowa, która obecnie jest jadalnią dla plebsu funduszowego kiedyś była przyozdobiona w piękne obrazy dwóch malarzy lwowskich Kazimierza Sichulskiego oraz Filipa Michała Wygrzywalskiego. Piękne modernistyczne obrazy zdobiły salę balową historią tańca. Był Walc, Kuszenie, Mazur, Krakowiak, Polonez, Menuet, Polka, Blues, Ojra (taniec apaszowski), taniec góralski, Charleston, taniec bez muzyki, taniec klasyczny. Obrazów było czternaście i wisiały między oknami niestety po remoncie przepadły, jak pewnie i klasa obiektu.

      Kolejnym mankamentem jest internet, który można zakupić na dwudziestojednodniowy pobyt za dwadzieścia jeden złociszy. Ale nie jest to „Premium”, które też jest, ale nie dla wszystkich. Inaczej mówiąc, jak chce to działa, jak nie chce to nie musi, przecież jest dla plebsu nie dla hotelowych gości. Zakup oczywiście tylko na jedno urządzenie, czyli, jak chcesz na komórkę koniecznie trzeba taką samą kwotę wyłożyć. Płacenie to już chyba jakieś hobby kurortu uzdrowiskowego. Klimatyczne siedemdziesiąt siedem złotych za pobyt, a kominy walą jak najęte, bo przecież jest okres zimowy. Rozumiem latem, ale zimą za smog płacić to chyba jakieś przegięcie. Druga sprawa to zabiegi, fundusz zakontraktował pięćdziesiąt cztery na osobę tylko z tego dziewięć to spożywanie wody zdrojowej. Oczywiście nie dla wszystkich, ale dla cukrzyków to podobno dopust boży. Pięknie rozpisane w karcie, że panie pielęgniarki co drugi dzień wydają trzy razy dziennie po szklaneczce wody, a tak naprawdę dostałem zgrzewkę półlitrowych butelek „Zubera” i „Jana” w ilości dwunastu sztuk razem, które szybko spożyłem, bo pić się chce. Jak to się ma do zabiegu na przykład masażu klasycznego? Właściwie to na każdym kroku za coś trzeba płacić. W domu zdrojowym za szklaneczkę wody mineralnej złotych sześćdziesiąt. Jak byłem mały byłem w uzdrowisku i pamiętam, że woda leciała i tylko trzeba było za naczynie zapłacić. Sorry przecież tak jest w Rymanowie Zdroju w „Eskulapie”. W Krynicy są koncerty zdrojowe, jest Zima 2017 z koncertami znanych showmanów i są Państwowe Koleje Linowe, które cię zawiozą na Górę Parkową za osiem złotych w jedną stronę przez cztery minuty jazdy. Jest też chyba przedwojenny drewniany tor saneczkowy, tylko czy deski tak długo by wytrzymały? Oczywiście zdewastowany chociaż widać ślady, że chyba był przygotowany na opady śniegu, które nie dopisały.

          Po atrakcjach Parkowej Góry chętnie chciałbyś skorzystać z atrakcji komercji, która w Krynicy kwitnie. Grzane piwo dziesięć złociszy, grzane wino w mniejszej ilości dziesięć. Miód pitny grzany siedem. Herbata podobnie. Można zjeść dziczyznę i na każdym kroku oscypek za trzy do sześciu złociszy w różnej formie. Na sucho, grillowany, z żurawiną i chyba z jakąś wędliną. Można wypić czekoladę na przykład z whiskaczem za szesnaście złotych za filiżankę. Kupić orzeszki kandyzowane różnej maści począwszy od sześciu złotych za dziesięć deko. Jedyne co zachwyca to promocyjny „Żywiec” za dwa osiemdziesiąt za puszkę. Reszta to dla klientów z Warszawy nie biednego wschodu dlatego pełen zazdrości liczę koszty i cichą mam nadzieję, że na bilet powrotny wystarczy. Jeżeli nie to się odezwę, Na razie.